Pubquiz 11 januari 2011 De ongelooflijke populariteit van het fenomeen Pub Quiz was mij tot voor kort onbekend. Ik wist heus wel dat het bestond, en ook wel dat er veel mensen aan meededen, maar nooit voelde ik enige behoefte er zelf eens aan mee te doen. Tot vorige zomer. Aan de vooravond van het WK voetbal in Zuid-Afrika schreef ik mij in voor de WK Pub Quiz van het café om de hoek: een speciale pubquiz met meer dan zeventig vragen over de geschiedenis van het WK voetbal. Echt iets voor mij, dacht ik, en ik vroeg drie vrienden met kennis van voetbalzaken of ze met mij mee wilden doen. Niet bekend met de moeilijkheidsgraad van de vragen bereidden we ons grondig voor, wat achteraf volstrekt overbodig bleek: voor voetbalfeitenkenners als wij waren de voetbalvragen soms te makkelijk, en de vragen waarop we het antwoord schuldig moesten blijven gingen voornamelijk over zaken die nauwelijks iets met het WK voetbal te maken hadden (‘Van welke spelersvrouw is de sieradenlijn Pure?’). We werden tweede, op twee punten van de winnaars, die bij Studio Sport of Infostrada bleken te werken, zo leerden we van de organisatie. En ik maar denken dat wij echte nerds waren. Het gaf niet, we hebben hard gelachen. Maar onlangs vroeg vriend M. of ik interesse had om met hem mee te doen aan een échte pubquiz, dat wil zeggen: niet over voetbal, maar over werkelijk nutteloze zaken. Gisteravond was het zover. Een uur van tevoren zaten we reeds met z’n vijven in het café ‘om de beste tafel te hebben’ maar dat was wat al te enthousiast – de opkomst was zo mager dat er uiteindelijk maar zes teams meededen, onder wie twee meisjes die toevallig waren komen aanwaaien en die al knetterlam waren voordat de eerste vraag gesteld werd. Het enthousiasme was er niet minder om, en met de juiste antwoorden op levensvragen als ‘Hoe heet het geadopteerde zoontje van Barney en Betty Rubble in The Flintstones?’ en ‘Wat is de achternaam van de familie van Roseanne in de gelijknamige tv-serie?’ sleepten we uiteindelijk de eerste prijs in de wacht, niet minder dan een wonder. De knetterlamme meisjes (toch nog laatste geworden) verlieten gierend van de drank het café, terwijl de organisatie ons onze welverdiende prijs overhandigde: anderhalve liter Chouffe. ‘Wel thuis opdrinken alsjeblieft,’ voegden ze eraan toe. We beloofden het. 1 reacties